RYMOTEKA – Wiersze na zamówienie, personalizowana poezja

"Że Mikołaj nie dojechał
to nie jego wina
Jedna Pani zawiniła na imię jej Zima
Zamiast sypnąć białym śniegiem, huknąć tęgim mrozem
Z piachem, błotem rzuca kłody saniom mym pod płozę
Mój przyjaciel swe kopytka poobklejał w paci
Woda droga, mydło drogie,
któż za to zapłaci?
Aż się prosi zaprzęg zmienić – powiedzmy na konie
Lecz pytanie się nasuwa
„Czy to w dobrym tonie?”
Bo tradycji się nie zmienia,
chociaż ta jest stara
Jak mateczka nasza Ziemia
i jak nasza wiara
Dwa milenia już minęły
i jedno ćwierćwiecze
Gdy Pan Jezus Odkupiciel
zjawił się na świecie
Ja Mikołaj trochę później
w piątym wieku chyba
Już skleroza mnie dopadła,
więc nie będę gdybał
Każdy dzieciak zna mnie dobrze
i me serce ptasie
Kiedy worki swe pakuję
wpycham ile da się(...)"

"W moim kalendarzu
kartka dziwnie starta,
Czy ta data ma coś znaczyć,
czy to gierka czarta?
Urodziny mojej Gosi
mam w pamięci stale,
ale czas tak szybko płynie,
to jest niebywałe.
Tyle młodsza jest ode mnie,
niemalże pół roku,
ciągle pięknem mnie zachwyca,
tyle w niej uroków.
Czasem jasna niczym słońce,
kiedy równik grzeje,
by za chwilę być monsunem,
który deszczem leje.
Okulary mam słoneczne
i parasol spory,
pomagają mi skutecznie,
tak jak do tej pory.
Już niedługo złote gody,
tylko osiem latek,
może zdołam coś uciułać,
bo to jest wydatek.
Ale dzisiaj sześćdziesiątka,
może starczą kwiaty,
dzieci mamie wytłumaczą
sytuację taty.
Nie zapomniał, więc ma plusik,
nie ogromny może,
ale nie bądź upierdliwa
– wszak mogło być gorzej(...)"

"Spytałem Anię, spytałem Krzysia,
- Czy w swoim życiu wydzieli rysia?
Odpowiedź padła
po pewnym czasie:
- Kogoś takiego nie mamy w klasie,
- Nie o człowieka chodzi na litość,
Zaraz musiałem na krześle przysiąść,
-Drogie dzieciaki jest takie zwierzę…
A Krzysiu na to: - Ja w to nie wierzę!
Wyjąłem z torby atlas zwierzątek,
Znalazłem rysia i na początek,
Do siebie wołam Kasię i Krzysia,
- Moi najdrożsi przedstawiam rysia!
Tego piszemy z małej litery,
Choć wzrok ma piękny i łapy cztery,
Chowa się często
w bieszczadzkich lasach,
Mało ich żyje w dzisiejszych czasach,
I w tej chwili śmiech buchnął
w klasie,
Śmieli się Krzysie i śmiały się Kasie,
A wniosek mądry wyciąga Gienia,
Wielkość litery, a tyle zmienia!"